و اؔ یں طرفہ کہ ہیچ کم نہ گردد با آنکہ عطائے تُست بسیار حُسنِ تو غنی کند زِہر حُسن مہر تو بخود کشد زِہر یار حسنِ نمکینت ار نہ بُودی از حُسن نہُ بودی، ہیچ آثار شوخی زِ تو یافت روئے خوبان رنگ از تو گرفت گُل بہُ گلزار سیمین ذقنان کہ سیب دارند آمد ز ہمان بلند اشجار ایں ہر دو ازان دیار آیند گیسوئے بُتان و مشکِ تاتار از بہر نمائش جمالت بینم ہمہ چیز آئینہ دار ہر برگ صحیفۂ ہدایت ہر جوہر و عرض شمع بردار ہر نفس بتو رہے نماید ہر جان بدہد صلائے این کار ہر ذرّہ فشاند از توُ نورے ہر قطرہ براند از تو انہار ہر سو زِ عجائب تو شورے ہر جا زِ غرائب تو اذکار از یادِ تو نورہا بہ بینم در حلقۂ عاشقانِ خون بار آنکس کہ بہ بند عشقت اُفتاد دیگر نہ شنید پندِ اغیار اے مونسِ جان چہ دلستانی کز خود بربودیم بہ یکبار ازیاد تو ایں دلے بغم غرق دارد گُہرے نہاں صدف وار چشم و سرِما فدائے رُویت جان و دلِ ما بتو گرفتار عشقِ تو بہ نقد جان خریدیم تا دم نہ زند دگر خریدار غیر از تو کہ سرزدے زِ جیبم در برجِ دلم نماند دَیّار عمریست کہ ترکِ خویش و پیوند کردیم و دمے جز از تو دشوار ہزار ہزار شکر اُس قادرِ مطلق کا جس نے انسان کی رُوح اور ہر یک مخلوق اور ہر ذرّہ کو محض اپنے ارادہ کی طاقت سے پیدا کرکے وہ استعدادیں اور قوتیں