مع ذالک ما أَریتُ آیۃ فی زعم ہذہ العجماوات ! وإن اللہ حقّق فی نفسی
باوجوداین ہمہ درگمان این بہایم ہیچ نشانے نہ نمودہ ام۔وخداتعالیٰ درنفس من سورہ ضحی را
سورۃ الضُّحٰی إذ توفّی أبی، وقال: "ألیس اللہ بکاف عبدہ"، فکفلنی کما وعد وآوی.
ثابت گردانیدہ ۔چون پدرمن وفات یافت فرمود آیا خدا برائے بندۂ خویش کافی نیست وکفیل من شدومراجائے داد۔
ثم لما رآنی ضالّا مضطرا إلی سبیلہ الأخفی، ولم یکن رجل لیہدینی.. علّمنی
بازچون مرا برائے راہ ہائے پوشیدہ خودبیقرارومضطردیدمراازپیش خودتعلیم وہدایت داد۔
من لدنہ وہدَی. ثم لمّا جمع عندی فوجا ووجدنی عائلا أنعم علیّ وأغنی.
بازچون مردم بسیارنزدمن جمع کرد ومراعیالداروتہیدست یافت غنی فرمود۔
وہو معی أینما کنت، ویبارز لی من بارزنی من العدا، ولی عندہ سرّ لا یعلمہ غیرہ
واوبامن است ہرجاکہ باشم وبادشمنانِ من جنگ میکندومراباوے سرّیست کہ دیگرے
لا فی الأرض ولا فی السما. وإذ قال: "ألیس اللہ بکاف عبدہ" فی یوم وفاۃ أبی،
نہ درآسمان ونہ درزمین ازان آگاہ نیست۔وچون گفت الیس اللہ*بکاف عبدہ دروقت وفات پدرمن۔
فواللّٰہ ما ذُقْتُ عافیۃ وراحۃ فی عہد أبی کعہد ربّی. وإذ رآنی فی ضلالۃ الحُبّؔ
بخدامن آن عافیت وراحت کہ درعہدربّ خودچشیدہ ام ہرگزدرعہدابّ خودندیدم۔وچون مرادرضلالت محبت دید
وبشّرنی بالہدایۃ، فواللہ جذَبنی کل الجذب وأجری إلیّ بحار الدرایۃ. وإذ قال إنی
بشارت ہدایت داد۔بخدامرابسوئے خودبتمامترکشیدودریاہائے فہم برائے من روان فرمود۔و چون گفت ترا
سأغنیک ولا أترکک فی الخصاصۃ، فواللہ أنعم علیّ وعلی مَن معی مِن فوج من
غنی خواہم کرد ودرتنگ دستی نخواہم گذاشت۔ بخدابرمن وبراصحابِ صُفّۂ من بسیار
أصحاب الصفۃ.ہذہ قصتی.. ثم یجعل الحاسدون من العلماء فی الدجالین حصتی.
انعام کرد۔اینست ماجرائے من بازایں حاسدان مرا دجّال مے گویند۔
لا یرون ضعف الدین والملۃ، بل یُضعِفون الضعیف ویترکونہ فی الأنیاب النصرانیۃ.
ضعف دین وملت رانمی بینند۔بلکہ ناتوان راناتوان زیادہ بگردانندواورادردندان وپنجہ نصرانیت میگذارند