ومن أنکر أحادیث نبینا التی قد نُقِدتْ ولا تُعارض القرآن، فہو أخو إبلیس
وہرکہ انکاراحادیث پیغمبرماکندآں حدیثہاکہ تنقیدآن شدہ ومخالفت بقرآن ندارند۔اوبرادرِشیطان است
وإنہ ابتاع لنفسہ اللعنۃ وأضاع الإیمان. وإن القرآن مقدَّم علٰی کل شیء ، و
واوخریدبرائے نفسِ خودلعنتے وایمان را ضائع کرد۔وقرآن مقدم برہرچیزاست و
وحیُ الحَکَمِ مقدَّم علی أحادیث ظنیۃ، بشرط أن تطابق القرآنَ وحیُہ مطابقۃ
وحی حَکم یعنی مسیح موعودمقدم است براحادیث ظنیہ بشرط اینکہ آں وحی مسیح موعودبقرآن مطابقت کُلّی
تامۃ، وبشرط أن تکون الأحادیث غیرَ مطابقۃ للقرآن، وتوجد فی قصصہا
دارد۔وبشرط اینکہ قصہ ہائے آں حدیث بقصہ ہائے قرآن مطابقت ندارندیعنی درقصہ ہائے آں
مخالفۃٌ لقصصِ صحفٍ مطہّرۃ. ذالک بأن وحی الحَکَمِ ثمرۃٌ غَضٌّ وقد جُنِیَ
احادیث وقرآن شریف باہم مخالفت باشد۔این اعتقادبرائے ایں ضروری است کہ وحی مسیح موعودثمرہ تازہ است کہ
مِن شجرۃ یقینیۃ، فمن لم یقبَل وحیَ الإمام الموعود، ونبَذہ لروایات لیست
ازدرخت یقینی چیدہ شدہ است۔پس ہرکہ وحی امام موعودراقبول نہ کرد۔وبرائے روایات غیرمشہود
کالمحسوس المشہود، فقد ضل ضلالًا مبینا، ومات میتۃ جاہلیۃ،
آنرا ازدست انداخت۔پس اودرگمراہی واضح افتاد وبرموت جاہلیت بمرد۔
وآثر الشکّ علی الیقین ورُدَّ من الحضرۃ الإلٰہیۃ. ثمؔ إن کان من الواجب
وشک رابریقین اختیارکرد وازحضرتِ الوہیت ردکردہ شد۔ بازاگراعتماد
الأخذُ بالروایات فی کل حال۔۔ ففی أیّ شیءٍ رجلٌ یقال لہ حَکَمٌ من اللہ ذی الجلال؟
برروایات داشتن درہرحال لازم بودے۔پس چہ چیز است آں شخص کہ نامِ اواز خداتعالیٰ حَکَم نہادہ شدہ باشد۔
فکیف أعطیہ ہذا اللقب مع أنہ لا یحکُم فی مسألۃ من المسائل، بل یقبَل
وچگونہ دادہ خواہدشداورااین لقب باوجودیکہ اودرمسئلہ ازمسائل ہیچ فیصلہ اختلاف نمیکند۔بلکہ ہرچہ
کل ما عند العلماء کالمستفتی السائل؟ فعند ذالک لا یستقیم لقبُ الحَکَمِ
نزدعلماء است آں ہمہ قبول میکندمانندآں کسیکہ فتویٰ مے پُرسدوسائل میباشدپس دریں وقت لقب حَکَم برو