ملوک الإسلام مع وہنہم وغفلتہم فی الدین، بل یغضب غضبا شدیدًا
ملوک اسلام نخواہدکرد باوجودسستی وغفلت اوشاں بلکہ سخت غضب خواہد کرد
ویؤثر الکافرین علی المسلمین. ذالک بأنہم نسوا حدود اللہ ولا یبالون أمر
وکافران رابرمسلمانان اختیارخواہدنمود۔وایں برائے ایں خواہدبودکہ اوشان حدودخداوندفراموش
ربہم ولیسوا من المتقین۔ یؤمنون ببعض القرآن ویکفرون ببعض، ولا
کردند ومتقی نیستند۔بریک حصہ قرآن ایمان مے آرندوازحصۂ دیگرمنکراند۔و
یُشیعون الحق بل یَعیشون کالمنافقین۔ ہذا بالُ أہل الزمان، ثم ینکرون
حق راشائع نمے کنندوہمچو منافقان زندگی بسر مے کنند۔ایں حال اہل زمانہ است۔بازانکارمے کنند
ویکذبون بعبد بُعِث من الرحمٰن. أَعَجِبوا أن جاء ہم منذر منہم فی وقت
وتکذیب شخصی مے کنندکہ ازخدامبعوث شدہ است۔چہ تعجب کردہ اند کہ نزدِ شاں نذیرے ہم ازیشاں دروقت
فقَد الناسُ فیہ حقیقۃ الإیمان؟ أم یقولون افتراہ و۔ؔ قد رأوا آیاتی ثم
فقدان حقیقت ایمان رسید۔چہ مے گویندکہ افتراکردہ است وبتحقیق دیدہ اندنشانہائے من
ألقوہا وراء حجب النسیان؟ أیہا الناس.. أرأیتم إن کنتُ من عند اللہ
بازانداختندپسِ پردہ ہائے نسیان۔اے مردمان آیا غورکردہ اید کہ اگرمن ازخداہستم
وکفرتم بی.. فأیّ خُسْرٍ أکبر من ہذا الخسران؟ أتریدون أن أضرِب عنکم
وشماانکارمن کردہ اید پس کدام زیان ازیں زیان بزرگتراست۔چہ ارادہ میکنیدکہ من بشماازرسانیدنِ
الذکرَ صفحًا بعد ما أُمرتُ للإنذار؟ وما کان لمرسَل أن یکلّمہ اللہ ویأمرہ
وحی خودروبگردانم بعد ازانکہ مامورشدم برائے ترسانیدن۔ومجال ہیچ مرسل نیست کہ خداباوَےْ کلام کندوحکم فرماید
ثم یخفی أمر ربّہ خوفًا من الأشرار. فاتقوا اللہ، ولا تقدّموا بین یدیہ
بازآن مرسل ازشریران ترسیدہ حکم خداراپوشیدہ دارد۔پس بترسیدازخداوازوگام خودپیش منہید
ولا تصرّوا علی الظن کل الإصرار.
وبرگمان بکمال مصرنباشید۔