کان بناءُ ہذا الفیض قبل وجود الخلیقۃ وقبل أعمالہم۔ وقبل جہدہم وقبل سؤالہم۔ فلأجل ذالک توجد آثار ہذا الفیض قبل آثار وجود الإنسان والحیوان۔ وإن کان ساریًا فی جمیع مراتب الوجود والزمان والمکان۔ والطاعۃ والعصیان۔ ألا تری أن رحمانیۃ اللّٰہ تعالی وسعت الصالحین والظالمین۔ وتری قمرہ وشمسہ یطلعان علی الطائعین والعاصین۔ وانہ أعطی کل شیء خلقہ وکفّل أمر کلہم أجمعین۔ وما من دابّۃ إلَّا علی اللّٰہ رزقہا ولو کان فی السمٰوات أو فی الأرضین۔ وانہ خلق لہم الأشجار وأخرج منہا فیض قبل از وجود انسان و حیوان و اعمال اوشان است۔ و پیش از کوشش ایشاں و سوال ایشاں۔ از بہر ہمیں است کہ آثار ایں فیض پیش از آثار وجود انسان و حیوان اند۔ اگرچہ ایں فیض در تمام مراتب وجود و زمان و مکان و حالت طاعت و عصیان سرایت می دارد آیا نہ می بینی کہ رحمانیت الہٰی ہمہ نیکاں و بداں ہر دو را فرو گرفتہ است و می بینی کہ آفتاب و ماہتاب او تعالیٰ بر فرمانبرداران و نافرماناں ہر دو طلوع می کند و خداتعالیٰ ہر چیز را مناسب ضرورت او پیدائش عطاء فرمودہ است و متکفل تمام امور شاں شدہ۔ و ہیچ حرکت کنندہ نیست کہ متکفل رزق او خدا نباشد اگرچہ او در آسمان باشد یا در زمین و او برائے شاں درختہا و شگوفہ ہا