إلی تفسیر سورۃ الفاتحۃ۔ لأُخلّص نفسی من النواجذ والأنیاب۔ فإن صول الکلاب أہون من صول المفتری الکذّاب۔ وہذا من فضل اللّٰہ ورحمتہ لیکون آیۃ للمؤمنین۔ وحسرۃ علی المنکرین۔ وحجّۃ علی کل خصم إلی یوم الدین۔ وہدًی للمتقین۔ ولیعلم الناس أن الفوز بصدق المقال۔ لا بالتصلّف کالجہال۔ والفتح بطہارۃ البال۔ لا بِعَذِرَۃِ الأقوال۔ التی ہی کالأبوال۔ وصلاح الحال بسلاح العلم والکمال۔ لا بالاحتیال والاختیال۔ فویلٌ للذین قصدوا الفتح بالمکائد۔ ورصدوا مواضعہا کالصائد۔ ایں تفسیر محتاج کرد تا کہ خلاص دہم نفس خود را از دندان اوشاں چرا کہ حملہ سگان نرم تر است از حملہ مفتریان و کاذبان و ایں از فضل خدا و رحمت اوست تا کہ برائے مومناں نشانے شود و برمنکران حسرت گردد۔ و حجت گردد بر ہر پیکار کنندہ تا روزِ قیامت و ہدایت شود برائے پرہیزگاراں و تاکہ مردم بدانند کہ کامیابی براست گفتاری است نہ بہ لاف زنی و فتح بہ پاکی دل است نہ بہ پلیدی سخنانے کہ ہمچو بولہا ہستند۔ و درستی حال باسلحہ علم و کمال ہست نہ بہ حیلہ گری و ناز و تکبر۔ پس واویلا براں مردم است کہ بامکر ہا فتح را می خواہند و ہمچو جویائے شکار در کمین می نشینند