الإیماء ات۔ أمرٌ قد عُدّ من المعضلات۔ وخطبٌ حُسبَ
من المشکلات۔ وما جمع ہذین الضدّین إلَّا کتاب
اللّٰہ مظہر الآیات البینات۔ وماحی الأباطیل والجہلات۔ وإنّ الشعراء لا یملکون أعنّۃ ہذہ الجیاد۔ فتنتشر کلماتہم انتشار الجراد۔ ولکنی سألتُ اللّٰہ فأعطانی۔ وجئتہ عطشان فأروانی۔ فنحن الموفّقون۔ ونحن المؤیّدون۔ تُؤاتینا الأقلام۔ کأنہا السہام والحسام۔ ولنا من ربّنا کلام تام وظلّ ظلیل۔ فکلّ رداء نرتدیہ جمیل۔ ولنا جبلّۃٌ لا تبلغہا الجبال۔ و قوّۃٌ لا تُعجزہا
الأثقال۔ وحالٌ لا تُغَیّرہا الأحوال۔ و
دشوار و کارے است بزرگ کہ
از مشکلات شمردہ شدہ و ایں ہر دو امر را
بجز کتاب الہٰی ہیچ کس جمع نکردہ
است۔ و شاعران مالک نمے باشند
عنانہائے ایں اسپان را پس کلمہ ہائے ایشاں ہمچو
ملخ پراگندہ مے باشند مگر من سوال کردم از خدا تعالیٰ
پس داد مرا و آمدم نزد او تشنہ پس مرا سیراب کرد پس ما توفیق
و تائید یافتہ ہستیم۔ قلم ہا بما موافقت می نمایند گویا آں تیرہا ہستند
یا تیغ و مارا از خدائے خود کلام کامل و سایۂ کامل است پس ہر چادرے کہ ما
بپوشیم آں چادر خوب است و مارا طبیعتے است کہ کوہ ہا بآں نمی رسند و مارا قوتے است کہ بارہا