المقبولین۔ وإنّا إذا نزلنا بساحۃ قوم فساء صباح المنذرین۔ أیہا المسکین۔ لا تقل غیر الصدق۔ ولا
تشہد لغیر الحق۔ واتّق اللّٰہ ولا تکن من المجترئین۔
أأنت تجد فی نفسک قدرۃ علی تفسیر القرآن۔ برعایت مُلح الأدب ولطائف البیان۔ سبحان ربی!إن ہذا
إلَّا کذب مبین۔ وأنت تعلم مبلغ علمک وتعلم علم
من معک ومن تبعک ثم تدّعی الفضل کالماکرین۔
ویعلم العلماء أنک لست رجل ہذا المیدان۔ ولکنّہم یکتمون عوارک کما یُکتم الداء الدخیل ویُسعی للکتمان۔ فحاصل الکلام۔ ۔ إنک لست أہل ہذا المقام۔ وماقدر مقبولاں بنماید و ما چوں بصحن قومے فرود مے آئیم پس صبح آں مردم
کہ انذار شاں مقصود می داریم بدصباحے می باشد۔ اے مسکین بجز راستی چیزے مگو۔
و بجز حق ہیچ گواہی مدہ۔ واز خدا بترس و دلیری مکن۔
آیا در نفس خود قدرت مے یابی کہ تفسیر قرآن برعایت
بلاغت و لطائف بیان بنویسی۔ سبحان اللہ ایں دروغے
صریح است۔ و تو خود مے دانی کہ چہ قدر علم تست۔
و چہ اندازہ علم کسانے است کہ نزد تو ہستند یا پیروی تو کنند باز دعویٰ فضل و
کمال میکنی و علماء مے دانند کہ تو مرد ایں میدان نیستی مگر ایشاں عیب تو
می پوشند ہمچو کسے کہ اندرونی بیماری را می پوشد وبرائے پوشیدن سعی کردہ می شود۔
پس حاصل کلام ایں است کہ تو اہلِ ایں مقام نیستی۔ نہ بطور