العدل أن یُسَلَّ الحسام بالحسام۔ والأقلام
بالأقلام وإنّا لا نبکی علی جراحات السیف والسنان۔ وإنما نبکی علی أکاذیب اللسان۔
فبالأکاذیب کُذّبت صحف اللّٰہ واخفی
أسرارُہا۔ وصیل علی عمارۃ المِلّۃ وہُدّمَ
دارہا۔ فصارت کمدینۃ نُقِض أسوارہا۔ أو
حدیقۃ أُحرِق أشجارُہا۔ أو بُستان أُتلِفَ
زہرہا وثمارُہا۔ وسُقط أنوارہا۔ أو بلدۃٍ طیّبۃٍ
غیض أنہارہا۔ أو قصورٍ مشیّدۃٍ عُفّیَ آثارُہا۔
ومزّقہا الممزّقون۔ وقیل ماتت ونعَی الناعون۔ وطُبعت
طریق عدل ایں است کہ شمشیر بمقابل شمشیر برداشتہ شود و قلم
بمقابلہ قلم۔ و بر زخم ہائے شمشیر و نیزہ نمے
گرییم۔ بلکہ بر دروغہائے زبان مے گرییم۔
پس بدروغہا تکذیب کلام الہٰی کردہ شد و اسرار او پوشیدہ
کردہ شد و حملہ کردہ شد برعمارت ملت و منہدم کردہ شد خانہ او پس ہمچو آں
شہرے شد کہ دیوارہائے او مسمار کردہ آید یا ہمچو آں باغے کہ درختہائے
آں سوزانند۔ یا ہمچو آں بستانے کہ گل ہائے او و برہائے او تلف کردہ شوند
و شگوفہ او ریختہ اند یا زمین پاک کہ زیر زمین شد نہرہائے او یا
کاخہائے برافراشتہ کہ نابود شدند نشانہائے آں ہا۔ و پارہ پارہ کردند
ملت را پارہ پارہ کنندگان و گفتہ شد کہ مرد و خبر رسانندگان خبر موت او آوردند۔