الصلاح والسداد۔ ویُجاح الإسلام کما تُجاح الدوحۃ۔ ویصیر الإسلام کسلیم لدغتہ الحیّۃ۔ ویصیر المسلمون کأنہم المیْتۃ۔ ویُداس الدین تحت الدوائر الہائلۃ۔ والنوازل النازلۃ السائلۃ۔ و کذالک ترون فی ہذا الزمان۔ وتشاہدون أنواع الفسق والکفر والشرک والطغیان۔ وترون کیف کثر المفسدون۔ وقلّ المصلحون المواسون۔ وحان للشریعۃ أن تُعدَم۔ وآن للمِلّۃ أن تُکتَم۔ و ہذا بلاءٌ قد دہم۔ وعناءٌ قد ہجم۔ وشرٌّ قد نجم۔ ونارٌ أحرقت العرب والعجم۔ و و سدادکم خواہد گردید و از بیخ برکندہ شود اسلام چنانچہ از بیخ برمیکند درخت را و اسلام ہمچو آں مارگزیدہ شود کہ او را مارے گزیدہ باشد و خواہند شد مسلماناں کہ گویا مُردہ اند و دین زیر حوادث خوفناک کوفتہ گردد و زیر مصیبتہائے نازل شوندہ جاری شوندہ۔ وہم چنیں مے بینید دریں زمانہ و مشاہدہ مے کنید انواع فسق و کفر و شرک و تجاوز از حد و مے بینید کہ چگونہ مفسداں زیادہ شدند و مصلحاں و غمخواراں کم شدند و نزدیک شد کہ دین معدوم کردہ شود و ملت پوشیدہ گردد و ایں بلاء بیکبار آمدہ است و رنجے است کہ ہجوم کرد و بدی است کہ طلوع کرد و آتشے است کہ عرب و عجم را بسوخت