ما أُبصر وأری۔ أن نبینا خیر الورَی۔ قد ورث صفتی ربّنا الأعلٰی۔ ثم ورث الصحابۃ الحقیقۃ المحمدیۃ الجلالیۃ کما عرفتَ فیما مضی۔ وقد سُلم سیفہم فی قطع دابر المشرکین۔ ولہم ذکر لا یُنسی عند عبدۃ المخلوقین۔ وإنہم أدّوا حق صفۃ المحمّدیۃ۔ وأذاقوا کثیرا من الأیدی الحربیۃ۔ وبقیت بعد ذالک صفۃ الأحمدیۃ۔ التی مُصَبّغۃ بالألوان الجمالیۃ۔ محرقۃ بالنیران الْمُحِبّیۃ۔ فورثہا المسیح الذی بُعث فی زمن انقطاع الأسباب۔ وتکسر الْمِلَّۃ من الأنیاب۔ آنچہ مے بینم ایں است کہ نبی کریم ما وارث ہر دو صفت خدائے ماست۔ باز صحابہ وارث حقیقت محمدیہ جلالیہ شدند چنانکہ پیش ازیں دانستی و شمشیر شاں در قلع قمع مُشرکاں مسلم است۔ و یاد شاں چیزے است کہ مشرکاں فراموش نخواہند کرد اوشاں حق صفت محمدیت ادا کردند و بسیارے را دست ہائے حرب چشانیدند و باقی ماند صفت احمدیت کہ رنگین است برنگ ہائے جمال۔ و سوختہ است بآتش محبت۔ پس وارث آں مسیح موعود گشت کہ در زمانہ انقطاع اسباب و تباہی ملت آمد۔