الولایۃ والخلّۃ۔ وبَقِیَت الصفۃ الرابعۃ من
ہذہ الصفات۔ أعنی التجلّی الذی یُظہر فی حُلّۃ
ملک أو مالک فی یوم الدین للمجازات۔
فجعلہ للمسیح الموعود کالمعجزات۔ وجعلہ
حَکَمًا ومَظہرًا للحکومۃ السماویۃ بتأیید
من الغیب والآیات۔ وستعلم عند تفسیر ’’أَنْعَمْتَ
عَلَیْہِمْ‘‘ ہذہ الحقیقۃ۔ وما قلتُ من عند نفسی بل
أُعطِیتُ من لدن ربی ہذہ النکات الدقیقۃ۔ ومن
تدبرہا حق التدبر وفکّر فی ہذہ الآیات علم أن
اللّٰہ أخبر فیہا عن المسیح ومن زمنہ الذی ہو زمن
اولیاء و اصفیاء و باقی ماندہ صفت رابع ازیں
صفات اربعہ مراد میدارم آں تجلی را کہ ظاہر شود در
لباس بادشاہاں در روز جزا۔ پس او را گردانید برائے
مسیح موعود و مقرر کرد او را حکم و مظہر حکومت سماویہ
بتائید غیب و نشانہا۔ و عنقریب خواہی دانست
وقت تفسیر آیت انعمت علیہم ایں حقیقت را۔ و من
از طرف خود نگفتم بلکہ از خدائے خود ایں
نکتہ ہائے باریک را یافتہ ام۔ و آنکہ تدبر کند حق
تدبر دریں آیت ہا۔ خواہد دانست کہ خدا خبر
دادہ است دریں آیت از مسیح و زمانہ پُر برکت او