إن من شیءٍ إلَّا یُسَبّحہ ویحمدہ فی کل حین۔ وإن العبد إذا انسلخ عن إراداتہ۔ وتجرّد عن جذباتہ۔ وفنی فی اللّٰہ وفی طرقہ وعباداتہ۔ و عرف ربّہ الذی ربّاہ بعنایاتہ۔ حمدہ فی سائر أوقاتہ۔ وأحبّہ بجمیع قلبہ بل بجمیع ذرّاتہ۔ فعند ذالک ہو عالمٌ من العالمین۔ ولذالک سُمّی إبراہیم أمّۃ فی کتاب أعلم العالمین۔ ومن العالمین زمان أُرسِلَ فیہم خاتم النبیین۔ و عالم آخر فیہ یأتی اللّٰہ بآخرین من المؤمنین۔ فی آخر الزمان رحمۃ علی الطالبین۔ وإلیہ أشار ہر چیز تعریف او می کند و بندہ چوں از ارادہ ہائے خود منسلخ گشت۔ و از جذبات خود متجرد گشت و در عبادات او و در راہ ہائے او فنا شد شناخت آں رب را کہ پیدا کردہ ہمہ اوقات تعریف او خواہد کرد۔ و بہمہ دل او را دوست خواہد داشت۔ پس دریں وقت اوعالمے است از عالمہا۔ واز بہر ہمیں در قرآن کریم نام ابراہیم امت نہادہ شد و از عالم ہا یکے آں عالم است کہ خاتم النبیین درو فرستادہ شد و عالمے دیگر آں است کہ مؤخر کردہ شدند درو مومنان در آخر زمانہ برائے رحمت طالبان۔ و سوئے ایں