وکذالک یوجد فی اسم أحمد معنی الْمُحبّیۃ من اللّٰہ ذی الأفضال والإنعام۔ ولا ریب أن نبیّنا سُمّی محمدًا لما أراد اللّٰہ أن یجعلہ محبوبًا فی أعینہ و أعین الصالحین۔ وکذالک سمّاہ أحمد لما أراد سبحانہ أن یجعلہ مُحِبَّ ذاتِہ ومُحبَّ المؤمنین المسلمین۔ فہو محمد بشأن وأحمد بشأن۔ واختصّ أحد ہذین الاسمین بزمان والآخر بزمان۔ وقد أشار الیہ سبحانہ فی قولہ ’’3‘‘ ۱؂ وفی ’’3‘‘۔۲؂ ثم لمّا کان یُظَنُّ أن اختصاص ہذا النبی المُطاع السَجّاد۔ بہذہ المحامد من رَبّ العباد۔ التزام معنی محبوبیت موجود اند و ہم چنیں در اسم احمد معنی محبیت یافتہ می شوند از طرف خدائے فضل و انعام کنندہ۔ وہیچ شک نیست کہ خداتعالیٰ نام پیغمبرما محمد نہاد تا کہ او را در چشم خود و در چشم مردم محبوب بگرداند۔ و ہم چنیں خداتعالیٰ نام آں نبی احمد نہاد چرا کہ ارادہ فرمود کہ او ذات او را دوست دارد و نیز مسلماناں و مومناں را دوست دارد۔ پس آں نبی دو شان دارد از روئے شانے نام او محمد است و از روئے شانے دیگر نام او احمد است۔ و نام ازیں ہر دو بزمانے خاص است و نامے دیگر بزبان دیگر و بہ تحقیق اشارہ کردہ حق تعالیٰ در قول یعنی در آیت دَنٰی فتدلّٰی و آیت قاب قوسین او ادنٰی۔ باز چوں خاص کردن ایں نبی مطاع الخلق و مطیع الحق بدیں ہر دو اسم دریں گمان مردم را مے انداخت کہ گویا او