استکمل وتخلّق بالأخلاق الإلہیۃ۔ وما اُعطی نصیبًا کاملا منہما إلَّا نبیّنا خاتم سلسلۃ النبوّۃ۔ فإنّہ أُعطی اسمین کمثل ھاتین الصفتین۔ اوّلھما محمد و الثانی احمد من فضل ربّ الکونین۔ اما محمد فقد ارتدی رداء صفت الرحمٰن۔ وتجلّٰی فی حُلل الجلال والمحبوبیّۃ۔ وحُمِّد لبرٍّ منہ والإحسان۔ وأمّا أحمد فتجلّی فی حلّۃ الرحیمیۃ والْمُحبّیۃ والجمالیۃ۔ فضلا من اللّٰہ الذی یتولی المؤمنین بالعون والنصرۃ۔ فصار اسما نبیّنا بحذاء صفتی ربّنا المنّان۔ کصورٍ مُنعکسۃٍ تُظہرہا
مرآتان متقابلتان۔ وتفصیل ذالک أن حقیقۃ صفۃ
الرحمانیۃ عند أہل العرفان۔ ہی إفاضۃ الخیر
محک کمال ہر آں کس است کہ طالب کمال است و تخلق باخلاق الہٰی دارد و
نصیبے کامل ازاں ہر دو صفت ہیچکس دادہ نشد مگر رسول ما صلی اللہ علیہ وسلم کہ
خاتم انبیاء است چراکہ او دو نام دادہ شد ہمچو ایں دو صفت اول محمدؐ و
دوم احمدؐ از فضل رب الکونین۔ مگر محمدؐ پس آں پوشیدہ
است چادر از صفت رحمان۔ و تجلّی فرمود در حلّہ ہائے جلال و محبوبیت
و تعریف کردہ شد از وجہ نیکی کردن و احسان کردن۔ و نام احمد تجلّی کرد در حلّہ رحیمیت
و مُحبیت و جمالیت از فضلِ الہٰی کہ متولّی امر مومناں می گردد بمدد
کردن۔ پس گردیدند ہر دو نام نبیء ما بمقابل ہر دو صفت خدائے ما مثل آں صورت ہائے
منعکسہ کہ ظاہر میکند آں ہا را آں دو شیشہ کہ مقابل یکدیگر باشند۔ و تفصیل آں ایں است کہ
حقیقت صفت رحمانیت فیض رسانیدن است انسان را وغیر انسان را