أیام اللّٰہ وفُتحت أبواب الرحمۃ للطالبین۔ فلا تکونوا أوّل کافرٍ بہا وقد کنتم منتظرین۔ أین الخفاء۔ فافتحوا العین أیہا العقلاء۔ شہدت لی الأرض و السماء۔ وأتانی العلماء الأمناء۔ وعرفنی قلوب العارفین۔ وجری الیقین فی عروقہم کأقْریۃٍ تجری فی البساتین۔ بید أن بعض علماء ہذہ الدیار۔ ما قبلونی من البخل والاستکبار۔ فما ظلمونا ولکن ظلموا أنفسہم حسدًا واستعلاءً۔ ورضوا بظلمات الجہل وترکوا عِلمًا وضیاءً ا۔ فتراکم الظلام فی قولہم وفعلہم وأعیانہم۔ حتی اتخذ الخفافیش آنانکہ اہل فراست اند۔ و بہ تحقیق روزہائے خدا آمدہ اند و برائے طالباں در ہائے رحمت مفتوح شدہ اند پس از ہمہ پیشتر شما کافر نہ شوید و شما انتظار می کردید کجاست پوشیدگی در امر من پس چشم بکشائید اے عاقلاں۔ زمین و آسمان گواہی من دادند و عالمان امین نزد من آمدند و دلہائے عارفاں مرا شناخت و یقین در رگہائے دلہائے شاں چناں جاری شد کہ آبریزہا در باغہا جاری می باشند۔ مگر ایں است کہ بعض عالمان ایں دیار از بخل و تکبّر مرا قبول نہ کردہ اند۔ پس بر ما ستم نہ کردہ اند ہمہ ظلم شاں بر جان شان است کہ موجب آں حسد و تکبر است و راضی شدہ اند بتاریکی جہالت و علم و نور را بگذاشتند۔ پس گرد آمد تاریکی در گفتار ایشاں و کردار ایشاں و وجود ایشاں سجدے کہ شپرہ ہا در دِل