نَحْمَدُہٗ وَنُصَلِّیْ عَلٰی رَسُوْلِہِ الْکَرِیْم قصیدہ درمعرفتِ انسانِ کامل مظہر حق تعالیٰ وَ طریق فیصلہ بانزاع کنندگان ہماں ز نوعِ بشر کامل از خدا باشد کہ با نشانِ نمایاں خدا نما باشد بتا بد از رخِ او نورِ عشق و صدق و وفا ز خلقِ او کرم وغربت و حیا باشد صفاتِ او ہمہ ظِلّ صفاتِ حق باشند ہم استقامتِ او ہمچو انبیا باشد رواں بچشمہء او بحرِ سرمدی باشد عیاں در آئینہ اش روئے کبریا باشد صعودِ او ہمہ سُوئے فلک بود ہردم و جودِ او ہمہ رحمت چو مصطفی باشد خبردہد ز قدومش خدا بمصحفِ پاک خبردہد ز قدومش خدا بمصحفِ پاک ہم از رسول سلامے بصد ثنا باشد نتابد از رہِ جانانِ خود سرِ اخلاص اگرچہ سیلِ مصیبت بزورہا باشد براہِ یارِعزیز از بلا نہ پرہیزد اگرچہ در رہِ آں یار اژدہا باشد کند حرام ہمہ عیش و خواب را برنفس چو جملہ عارف و عامی دریں بلا با شد دل ازکف و کلہش باشداوفتادہ زفرق فراغت از ہمہ خود بینی و ریا باشد اصولِ اوہمہ برخلق رحم باشد و لطف طریق اوہمہ ہمدردی و عطا باشد ہمیشہ نفسِ شریفش بکاہد از حسرات کہ چوں گروہِ بداں تابع ہُدیٰ باشد ہمیشہ محترز از صحبتِ بداں ماند غیور از پئے دیں ہمچو اصفیا باشد پناہ دیں بود و ملجاء مسلماناں بعقدِ ہمتِ خود دافعِ قضا باشد