التلاقی، وعبراتہا یتحدّرن من المآقی، فقلت: أیتہا المرأۃ توبی توبی
فإنّ البلاء علٰی عَقِبِکِ۔ أی علٰی بنتِک وبنتِ بنتک۔ ثم تنَزّلتُ مِن ہذا
المقام، وفُہِّمتُ مِن رَبّی أنہ تفصیل الإلہام السابق مِن اللّٰہ العلام،
وأُلقِیَ فی قلبی فی معنی العَقِب من الدیّان أن المراد ہٰہنا بنتہا وبنت بنتہا لا أحدٌ
من الصبیان، ونُفِث فی رُوعی أن البلاء بلاء انِ، بلاء علٰی بنتہا وبلاء
علٰی بنت البنت مِنَ الرَّحْمٰن، وأنہما متشابہان من اللّٰہ أحکم الحاکمین۔*
وإذا رجعتُ لتفتیش لفظ العَقِب إلی اللغات العربیۃ، فإذا فراستی صحیحۃ مطابقۃ
شدید یافتم۔ ودیدم کہ اشکہائے اواز چشمان او روان ہستند۔ پس گفتم کہ اے زن توبہ کن توبہ کن
کہ بلا برعقب تو نازل شدنی است۔ یعنی بلا بردختر تو و دختر دختر توفر ود آمدنی است۔ باز ازین مقام کشفی
فرود آمدم۔ واز خدائے خود فہمانیدہ شدم کہ این تفصیل الہام سابق است۔
و دربارہ معنی عقب در دل من انداختند کہ مراد ازان اینجا دختر آن زن کہ زو جہ احمد بیگ است و دخترآن دختر است نہ احدے از پسران۔ ودر ضمیر من دمیدند کہ بلائے کہ در عبارت کشف مذکور است آن دو بلا ہستند بلائے بر دختر مذکور یعنی زوجہ احمد بیگ است وبلائے دیگر بر دختر دختر است۔ وآن ہر دو بلا باہم مشابہت میدارند۔
وچون برائے تفتیش لفظ عقب سوئے لغت عرب رجوع کردم۔ پس آن الہام خود مطابق بیان کتب
الحاشیہ۔ قد سمع منی ھذا الکشف بمقام ھوشیار پور قبل موت احمدبل قبل اشاعۃ
ایں کشف را بمقام ہوشیار پور پیش از مردن میرزا احمد بیگ بلکہ پیش از اشاعت این ہمہ واقعات
واقعات کلھا رجل من ولد شیخ صالح غزنوی۔ وکما تعلم کان ھذا الرجل ابن تقی۔ ونسیت
شخصے از من شنیدہ بود کہ از پسران مولوی عبد اللہ غزنوی مرحوم است وچنانکہ میدانی این شخص پسر پرہیزگارے
الیوم اسمہ واعرف وجھہ۔ لعل اسمہ عبدالرحیم او عبد الواحد علی اختلاف انتقال الخیال
بود۔ وامروز نام او فراموش کردم و روئے او می شناسم۔ شاید نام او عبد الرحیم یا عبد الواحد بود کہ ذہن بسوئے این
واظنّ انہ لا ینکرہ عندالسوال۔ واللہ یعلم ما فی البال۔ وھو اعلم مافی صدور العٰلمین
ہر دو انتقال می کند۔ وگمان میدارم کہ او وقت پر سیدن انکار نخواہد کرد۔آئندہ خداتعالیٰ حال دل بہتر می داند۔