اَطَالُوْا السنَ التَّذْمِیْمِ ظُلْمًا فَاُمْرِرْنَا کَاِمْرَارِ الْحِبَالِ وَقَالُوْا کَاذِبٌ یُؤْذِی الْاُنَاسَا وَ یَعْلَمُ مَنْ یَّرَانِیْ سِرَّ حَالِیْ وَ مَلَأُوْا کُلَّ قِرْطَاسٍ بِذَمِّیْ فَاَصْبَحْنَا کَمَجْرُوْحِ الْقِتَالِ وَمَا خَافُوْا عِقَابَ اللّٰہِ رَبِّیْ اِذَا مَا جَاوَزُ وْا سُبُلَ اعْتِدَالِ فَسَلْ ھُمْ اَیْنَ آتَمُ فِی النَّصَارٰی اَرُوْنِیْ فِی الْجُمُوْعِ اَوِالْعِیَالِ اَمَا مَاتَ الَّذِیْ زََعَمُوْہُ حَیًّا اَمَا دُفِنَ المُکَذِّبُ فِی الدِّحَالِ اَمَا شَاھَتْ وُجُوْہُ الْمُنْکِرِیْنَا فَقُوْمُوْا وَاشْھَدُوْا لِلّٰہِ لَا لِیْ وَلَمْ یَقْتُلْہُ مِنْ اَمْرِیْ ثُبُوْنٌ وَلٰکِنْ جَذَّہُ حِبٌّ قَلَا لِیْ بَدَتْ آ!یَاتُ رَبِّیْ مِثْلَ شَمْسٍ فَمَا بَقِیَ الظَّلامُ وَلَا اللَّیَالِیْ سِھَامُ الْمَوْتِ مَاطَاشَتْ بِمَکْرٍ وَاِنَّ اللّٰہَ یُخْزِیْ کُلَّ غَالِیْ ایشان زبان ہا مذمت کردن برما ازراہ ظلم کشادند پس از شدت گرفت شان چنان سخت تافتہ شدیم کہ رسن رامی تابند و گفتند شخصے دروغگو ست کہ مردم را ایذا مے دہد ورازحال من کسے میداند کہ مرا می بیند وہر کاغذے را بہ بدگوئی ما پر کردند پس ہچمو مجروحان جنگ صبح کردیم و مواخذہ خدا راہیچ پروائے نداشتندواز راہ ہائے اعتدال تجاوز کردند پس ازیشان بپرس کہ آتھم کجاست مراشکل اوبنمائید در گروہے باشد یاد رعیال آیا آنکس نمردہ است کہ اورا زندہ پنداشتندآیا تکذیب کنندہ درمغاکہا دفن کردہ نشد آیا روئے منکران سیاہ نشدہ است پس برخیزیدو برائے خدا نہ برائے من گواہی دہید و او را جماعت می نکشتہ است بلکہ آن دوست او ر اکشت کہ برائے من اورا دشمن گرفت نشانہائے خدائے من مثل آفتاب ظاہر شدندپس نہ تاریکی ماند و نہ شب ہا و تیرہائے مرگ از مکر آتھم خطا نرفتندو خدا ہر غلوّ کنندہ را رسوا مے کند