وَقَدْ ھَابَ الْمَنَایَا ثُمَّ اَنْسٰی
زَمَانَ الْمَوْتِ مِنْ زَھْوِ الضَّلَالِ
فَفَکِّرْ کَیْفَ اَدْرَکَہُ الْمَنِیَّہ
مُُقَدَّرَۃً لَّہُ بَعْدَ الْخَبَالِ
تَوَفَّاہُ الْمُھَیْمِنُ عِنْدَ خُبْثٍ
وَاِصْرَارٍ عَلٰی سُبُلِ الْوَبَالِ
فَاَیْنَ الْیَوْمَ ٰا تَمُ یَاعَدُوِّیْ
اَ لَمْ یَرْحَلْ اِلٰی دَارِ النَّکَالِ
اَلَمْ یَثْبُتْ بِفَضْلِ اللّٰہِ صِدْقِیْ
اَ لَمْ یَظْھَرْ جَزَآءُ الْاِفْتِعَالِ
وَمَا نَجَّاہُ عِیْسٰی وَالصَّلِیْبُ
وَلَمْ یَعْصِمْہُ اَحَدٌ مِّنْ عِیَالِ
تَجَلَّتْ اایَۃُ الرَّبِّ الْعَظِیْمِ
فَاَیْنَ الطَّاعِنُوْنِ مِنَ الدَّلَالِ
وَاَیْنَ اللَّاعِنُوْنَ بِصَدْرِ نَادٍ
وَاَیْنَ الضَّاحِکُوْنَ مِنَ الْحَوَالِیْ
وَاَیْنَ السَّاخِرُوْنَ مِنَ الْاَدَانِیْ
وَمِنْ اَھْلِ الْمَطَابِعِ کَالرِّءَاِل
فُؤَادِیْ قَدْ تَاَذَّی مِنْ اَذَاھُمْ
وَقَلْبِیْ دُ ّ َق مِنْ قِیْلٍ وَّقَالِ
واز موت بترسید باززمانہ موت را از تکبر ضلالت فراموش کرد
پس فکر کن کہ چگونہ موت اورا دریافت آن مرگ کہ بعد از مفسد گشتن برائے او مقدر بود
خدا تعالیٰ او را در وقت خباثت و اصرار بر راہ وبال بمیرانید
پس اے دشمن من امروز آتھم کجاست آیا بسوئے دار العقوبت کوچ نکردہ است
آیا بفضل خدا تعالیٰ صدق من ظاہر نشدآیا جزائے بہتان و دروغ گفتن بظہور نرسید
واورا نہ عیسیٰ علیہ السلام نجات داد و نہ صلیب نجات داد و کسے از عیال او اورا نہ رہانید
نشان آن قادر ظاہر شد کہ خدائے بزرگ است پس کجا ہستند آنانکہ از ناز طعنہ می زدندے
و کجا کسانے ہستند کہ بحیثیت صدر نشینی مجلس برمن *** کردندے و کجا کسانے ہستند کہ از گرد ا گرد مجلس خندہ ہامی زدندے
و کجا از کمینہ مردم تمسخر کنندگان ہستندو کجا مہتممان وایڈیٹران مطابع ہستند کہ بہ بچگان شتر مرغ میمانند
دل من از ایذائے شان آزارہا یافت و دل من از قیل وقال شان کوفتہ شد