یری اللّٰہ ہذہ البلایا تتنزل علی الأمۃ الضعیفۃ، ثم لا یتوجہ إلی دفعہا ولا
لإزالۃ ہذہ الظلمۃ، ولا یبدء شیء من نصرۃ حضرۃ الکبریاء ، ولا تتنزل رحمتہ
عند کمال ہذا البلاء ، وتسبّ ذراری الشیطان أولیاءَ الرحمٰن فرحین مطمئنین
ألا تنظرون کیف بلغت غشاوۃ الجہل منتہاہا، وکیف نسیت کل نفسٍ عقباہا، إلا التی حفظہا اللّٰہ وحماہا۔ ألا تشاہدون کیف زادت
الملل الضالۃ فی طغواہا، ووقع الفتور فی سفینۃ الحق ومجراہا ومرساہا؟
ألا یصرخ الوقت لمجدّد الدین؟ ألم یأنِ للذین ظُلموا أن یُنصَروا
من ربّ العالمین؟ أتنتظرون وقت استئصال الإسلام، وَقَدْ
وَصََل إلٰی شفا حفرۃٍ دینُ سیّد الأنام؟ مالکم
لا تغتمّون کالمواسین؟
اطمینان میگیرند کہ خدا بہ بیند کہ این آفات برامت ضعیفہ نازل می شوند وباز برائے دفع آن آفات ودور کردن تاریکی متوجہ نگردد۔ و چیزے از مدد خدا تعالیٰ ظاہر نشود۔ وہیچ رحمتے بروقت
نزول این بلا نازل نشود۔ واولاد شیطان اولیاء رحمن را دشنام ہا دہد۔ در حالیکہ خوش ومطمئن اند۔
آیا نمی بینید کہ چگونہ پردہ جہل تا انتہائے آن رسید۔ وچگونہ ہر نفس عاقبت خود را فراموش کرد۔
مگر آنکہ خدا حفاظت او کرد و نگہ داشت۔ آیا مشاہدہ نمی کنید کہ چگونہ ملت ہائے
گمراہ شدہ در تجاوز از حد زیادتہا کردند۔ ودرکشتی حق وجاری کردن ولنگر نہادن آن چہ فتورہا افتاد۔
آیا وقت موجودہ برائے مجدد دین فریاد ہانمی کند۔ آیا برائے مظلومان وقت نصرت ہنوز نرسیدہ است۔ آیا وقتے را انتظار مے کنید کہ اسلام از بیخ برکندہ گردد۔ حالانکہ
دین آنحضرتصلی اللہ علیہ و سلم تا سوراخ ہلاکت رسید۔ چہ شدشمارا
کہ ہمچو غمخواران غمگین نمی شوید۔