ألیس الزمان کَلَیلٍ أرخَی سدولہ، والدینُ کغریب فقَد عُزْہُولہ؟ أتخافون عند قبولی
أن تفقدوا ما حِیزَ مَغنمًا، أو تُضیعوا الفضل الذی صار بالنَشَب تَوأَمًا؟ کلا۔۔إنہ ظن
لا یلیق بأہل العلم والمعرفۃ، والعزۃُ کلہا للّٰہ فی ہذہ والآخرۃ۔ إن الرّجال لایخافون
ولو ذُبِحوا بالمُدیٰ، أو نُزع عنہم ثوب المَحْیا۔
أما تسلّتْ عِمایاتکم إلی ہذا الزمان؟ وما لی أجد کلَّ أحدٍ منکم ألوَی فی الکلام والبیان؟ وتعلمون أننی ما جئت بمفتریات کأہل الفسق والہنات، وَمَا فتحتُ علیکم باب البدعات، بل ہو حسراتٌ علیکم بعد الممات۔ فأین آذان تسمعون بہا؟ وأین أعین تبصرون بہا؟ وأین قلوب تفقہون بہا؟ وما لکم لا تترکون الخرافات المتدلّسۃ، ولا تقبلون الجواہر النفیسۃ؟ تمنعون المسلمین من المساجد، وتُعظّمون لدنیاکم أہل العَساجد۔حصحص الحق فلا تقبلون، وتبیّن الرشد فلا ترجعون،
آیا زمانہ بدان شب نمی ماند کہ پردہ ہائے خود فروہشتہ باشد۔ وآیا دین بدان مسافرے نمی ماند کہ شتر خود را بجز گزاشتہ گم کردہ باشد آیا وقت قبول کردن من شمارا این اندیشہ است کہ آن غنیمتہا کہ جمع کردہ آید مفقود خواہند شدیا آن فضیلت را ضائع خواہید کرد کہ بامال توام گشتہ۔ ہرگز چنین نیست بلکہ این ظنے است کہ اہل علم و معرفت رانمی شاید۔ وعزت ہمہ خدا راست چہ درین عالم وچہ در آخرت۔ مردان نمی ترسند اگرچہ باکاردہا ذبح کردہ شوند یا جامہ حیات
ازتن شان کشیدہ شود۔ آیا تااین وقت کوریہائے شما دور نشدہ۔ وچہ سبب است کہ ہریکے را از شما درکلام وبیان جنگجو می یابم۔ ومیدانید کہ من ہمچو فاسقان وبدکاران چیزہائے افتراء کردہ نیاوردہ ام۔ وبرشما
دروازہ بدعات نکشادم۔ بلکہ این کاروبار من بعد از مردن برشما حسرتہاست۔ پس کجا آن گوشہا ہستند کہ
بدانہا بشنوید۔ وکجا آن چشم ہا ہستند کہ بدانہا بہ بینیدوکجا آن دلہا ہستند کہ بدانہا بفہمید۔ وچہ شد شمارا کہ آن خرافات را ترک نمی کنید کہ در تاریکی افتادہ اند جواہر نفیسہ را قبول نمی کنید۔ مسلمانانرا از مساجد منع می کنید۔ وبرائے دنیائے خود اہل زر را تعظیم مے کنید۔ حق ظاہر شد مگر شما قبول نمی کنید۔ و رشد پیدا شد مگر شما رجوع نمی کنید۔