بسمؔ اللہ الرحمن الرحیم نَحمدہٗ و نُصلِّی جان فدائے آنکہ او جان آفرید دل نثارِ آن کہ زوشد دل پدید جان ازو پیداست زین مے جویدش ربّنا اللّٰہ ربّنا اللّٰہ گویدش گر وجود جان نبودی زو عیان کی شدی مہر جمالش نقش جان جسم و جان را کرد پیدا آن یگان زین دود دل سوئے اوچون عاشقان اونمک ہا ریخت اندر جان ما جان جان ماست آن جانان ما ہر وجودے نقش ہستی زو گرفت جان عاشق رنگ مستی زو گرفت ہر کہ نزدش خود بخود جانے بود او نہ دانا سخت نادانے بود گر وجودِ ما نہ زان رحمن ُ بدے جان ما باجان او یکسان ُ بدے آنکہ جان ما بجانش ہمسر است جائے ننگ و عار نے پرمیشر است ِ سرّ مفہوم خدائی قدرت است منکر آن لائقِ صد *** است گرندانی صدق این گفتار را ہم زنانک بشنو این اسرار را گفت ہر نورے زنور حق بتافت ہر وجودے نقش خود زان دست یافت وید میگوید کہ ہر جان چون خداست خودبخود` نے کردۂ رب الوریٰ است لیکن این مرد خدا اہل صفا یعنی باوا نانک آنکہ کرد از کذب قومے را رہا