میںؔ پرورش کرو یا انگلینڈ کے جزیرہ میں چھوڑ دو۔ خواہ تم اس کو سہو کن را ثنا کنی ہیہات ایں چہ سہو و خطا کنی ہیہات آں چہ لغزد بہر قدم صدبار چوں ز دریا رساندت بکنار ایں سراب است سوئے آں مشتاب می نماید زِ دُور چشمۂ آب کشتی تو شکستہ است و خراب باز افتادہ در تگ گرداب نازکم کن بریں چنیں کشتی کم خرام اے دنی بدیں زشتی نَرَسی تا یقیں ز راہِ قیاس ہمہ بر ظن و وہم ہست اساس گر ز فکر و نظر گداز شوی ایں نہ ممکن کہ اہل راز شوی گر دو صد جانِ تو ز تن بِرَوَد ایں نہ ممکن کہ شک و ظن بِرَوَد ہست داروئے دل کلام خدا کے شوی مست جز بجام خدا ہست برغیر راہ آں بستہ ہمہ ابوابِ آسماں بستہ تانشد مشعلے ز غیب پدید از شب تار جہل کس نرہید باید اینجا ز کبرہا دوری تو بعقل و قیاس مغروری ایں چہ غفلت کہ خوش بدیں کیشی و از خدا ہیچ گہ نینَدیشی رو طلب کن وصال یار ز یار تکیہ بر زور خود مکن زنہار تانہ گردد نگوں سرت بہ نیاز پردہ از نفس تو نہ گردد باز تا نریزد ترا ہمہ پر و بال اندر اینجا پریدن است محال ناتوانی ست قوت اینجا ایں چنیں قوتے بیار و بیا پردۂ نیست بر رخ دلدار تو ز خود پردہ خودی بردار ہر کہ را دولت ازل شد یار کار او شد تذلل اندر کار آں در آمد بہ حضرت بیچوں کہ شد از تنگنائی کبر برون حق شناسی ز خود روی ناید خود رَوی خود رَوی بیفزاید از خودی حالِ خود خراب مکن شب پری کار آفتاب مکن