انسان کو پیدا کیا اور اس کو اسی غرض سے زبان عطا فرمائی کہ تا وہ کلام کرنے پر قدم خود زدہ براہ عدم گم بیادش ز فرق تا بقدم ذکرِ دلبر غذائے نغز حیات حاصلِ روزگار و مغزِ حیات سوختہ ہر غرض بجز دلدار دوختہ چشمِ خود زغیر نگار دل و جاں بر رخے فدا کردہ وصل او اصل مدعا کردہ مُردہ و خویشتن فنا کردہ عشق جوشید و کارہا کردہ از دیار خودی شدند جدا سیلُ پرزور بودُ برَد ازجا لا جرم یافتند نور خدا چوں خودی رفت شد ظہور خدا تن چو فرسود دلستاں آمد دل چو ازدست رفت جاں آمد عشق دلبر بروئے شاں بارید ابر رحمت بکوئے شاں بارید ہست ایں قوم پاک را جاہے کہ ندارد جہاں بدو راہے دست بہر دعا چو بردارند مَوردِ فیض ہائے داداراند کشف رازے گر از خدا خواہند ملہم از حضرت شہنشاہ اند کس بسر وقت شاں ندارد راہ کہ نہاں اند در قباب اللہ گر نماید خدا یکے زاناں بَرِکابش دَوَند سلطاناں ایں ہمہ عاشقان آں یکتا نور یابند از کلام خدا گرچہ ہستند از جہاں پنہاں باز گہہ گہہ ہمی شوند عیاں ہمچوؔ خورشید و مہ بروں آیند غیر را چہرہ نیز بنمایند بالخصوص آں زماں کہ باد خزاں باغ مہر و وفا کند ویراں دل بہ بندَد جہاں بدار فنا لب کشاید بمدحت دنیا جیفہ را کنند مدح و ثنا واز خداوند جود استغنا عاشق زر شوند و دولت و جاہ سرد گردد محبت آں شاہ شوکت و شان ایں سرائے زوال خوش نماید بدیدہُ جہال