اور بدبو میں فرقؔ واضح ہے۔ جہاں تک تم چاہو فکر کرلو اور جس حد تک چاہو سوچ لو
یقیں داں کہ ایں کار یزدانی است
نہ از دخل و تدبیر انسانی است
شد ایں دیں بفضل خدا ارجمند
نہ کار فریب است و سالوس و بند
درخشد درو نور چوں آفتاب
تو کوری نمی بینی اش زیں حجاب
بہ ناپاکی دل مشو بدگماں
وگر حجتے است بنما عیاں
بہ شوق دل آویختن را بساز
پس آنگہ بہ بیں قدرت کارساز
گزیں کن زقومت یکے انجمن
کہ بایک تن از ماکند یک سخن
بما ہست فضل خداوند پاک
ز باطل پرستاں نداریم باک
بجوش است فیض احد در دلم
کہ تا بندِ ہر طالبے بگسلم
خدا را درِ لطفہا ہست باز
نسیم عنایات در اہتزاز
کسے کو بتابد سر از عدل و داد
کجا دم زند پیش صدق و سداد
کلام خدا ہر دم از عز و جاہ
کند روئے ناشرم سارس سیاہ
چساں رائے شخصے بگردد بلند
کہ طغیانِ نفسش بگردن فگند
دل پاک و جولان فکر و نظر
دو جوہر بود لازم یک دگر
چو صوف صفا در دل آمیختند
مداد از سواد عیوں ریختند
خدا آفریدت زیک مشت خاک
خودت داد نان تا نگردی ہلاک
بہر حاجتت گشت حاجت روا
کشود از ترحّم دو دست عطا
چہ پاداش جودش چنیں میدہی
کہ در علم خود را نظیرش نہی
چہ خود را برابر کنی باخدائے
تفو برچنیں عقل و ادارک و رائے
خدا چوں دلے را بہ پستی فگند
بکوشش نیاریم کردن بلند
بکوشیم و انجام کار آں بود
کہ آں خواہش و رائے یزداں بود
وسوسہ ہشتم:۔ انسان کو خدا کا ہم کلام تجویز کرنا ادب سے دور ہے۔ فانی کو