اور نہیں۔ اور علاوہ اسؔ کے آج تک کسی انسان نے یہ دعویٰ بھی نہیں کیا کہ میرے چوں ترا حیراں گذارد در معاد ​ اے عجب تو عاقل و ایں اعتقاد چوں دو چشمت دادہ اند اے بے خبر ​ پس چرا پوشی یکے وقت نظر آنکہ زو ہر قدرتے گشتہ عیاں ​ قدرت گفتار چوں ماندے نہاں آنکہ شد ہر وصف پاکش جلوہ گر ​ پس چرا ایں وصف ماندے مستتر ہر کہ او غافل بود از یاد دوست ​ چارہ ساز غفلتش پیغام اوست تو عجب داری ز پیغام خدائے ​ ایں چہ عقل و فکر تست اے خود نمائے لطف او چوں خاکیاں را عشق داد ​ عاشقاں را چوں بیفگندے زیاد عشق چوں بخشید از لطف اَتم ​ چوں نہ بخشیدی دوائے آں الم خود چو کرد از عشق خود دلہا کباب ​ چوں نہ کردے از سر رحمت خطاب دل نیار آمد بجز گفتار یار ​ گرچہ پیش دیدہا باشد نگار پس چو خود دلبر بود اندر حجاب ​ کے تواں کردن صبوری از خطاب لیک آں داند کہ او دلدادہ است ​ در طریق عاشقی افتادہ است حسن را با عاشقاں باشد سرے ​ بے نظر ور کے بود خوش منظرے عاشق آں باشد کہ او گم از خوداست ​ در طریق عشق خود بینی بدست لیکن استیصال ایں کبر و خودی ​ نیست ممکن جز بوحی ایزدی ہر کہ ذوق یارجانی یافت ست ​ آں ز وحی آسمانی یافت ست عشق از الہام آمد در جہاں ​ درد از الہام شد آتش فشاں شوق و انس و الفت و مہر و وفا ​ جملہ از الہام مے دارد ضیا ہر کہ حق را یافت از الہام یافت ​ ہر رخے کو تافت از الہام تافت تو نۂٖ اہل محبت زیں سبب ​ از کلام یار مے داری عجب عشق می خواہد کلامِ یار را ​ رو بپرس از عاشق ایں اسرار را ایں مگو کز درگہش دُوریم ما ​ ربط اُو با مشت خاکِ ما کجا داند آں مردے کہ روشن جاں بود ​ کیں طلب در فطرتِ انساں بود