ہمہؔ خلق وجہان خواہد برائے نفسِ خودعزّت خلاف من کہ میخواہم براہِ یار ذلت را ہمہ در دورِ این عالم امان و عافیت خواہند چہ افتاد این سرِمارا کہ میخواہد مصیبت را مراہر جاکہ می بینم رُخ جانان نظر آید درخشد درخور و درماہ بنمائد ملاحت را حریص غربت و عجزم ازاں روزیکہ دانستم کہ جادر خاطرش باشددل مجروح غربت را من آن شاخِ خودی وخود ر وی ازبیخ برکندم کہ می آرد زِناپاکی برِنفرین و *** را اگر از روضۂ جان و دلِ من پردہ بردارند بہ بینی اندران آل دلبرِ پاکیزہ طلعت را فروغِ نورِ عشقِ او زبام و قصر ماروشن مگر بیند کسے آن را کہ میدارد بصیرت را نگاہ رحمتِ جانان عنایتہا بمن کردست وگرنہ چوں منی کے یا بدآن رُشد و سعادت را نظر بازانِ علمِ ظاہر اندر علم خود نازند ز دستِ خود فگندہ معنئ و مغز و حقیقت را ہمہ فہم و نظر در پردہ ہائے کبر پوشیدند چنان خواہند ایں خمرے کہ پاکاں جام قربت را خدا خود قصۂ شیطان بیاں کر دست تادا نند کہ این نخوت کند ابلیس ہر اہل عبادت را بلفاظی بسر کردند عمرِ خود بلا حاصل دمے از بہر معنی ہانمی یا بند فرصت را گزاف ولاف شان درظاہر شرعست ہم باطل کہ غافل از حقائق کے نکود اند شریعت را مسیحؑ ناصری را تا قیامت زندہ می فہمند مگر مدفون یثرب رانداد ندایں فضیلت را زبوئے نافۂ عرفاں چو محروم ازل بودند پسندیدند در شان شہ خلق ایں مذلّت را ہمہ دُرہائے قرآن راچو خاشا کے بیفگندند زِ علمِ ناتمام شان چہاگم گشت ملّت را ہمہ عیسائیان را از مقال خود مدد دادند دلیری ہا پدید آمد پرستاران میّت را درین ہنگامِ پُرآتش بخواب خُوش چساں خَسپَم زماں فریاد میدارد کہ بشتابیدُ نصرت را شبِ تاریک و بیم دزد و قوم ماچنیں غافل کجازِیں غم روم یارب نماخوددست قدرت را