مقرؔ بین۔ لکل واحد منہم مقام معلوم۔ لا ینزل احد من مقامہ و لا یرقی۔ و نزولھم الذی قد جاء فی القرآن لیس کنزول الانسان من الاعلی الی الأسفل و لا صعودھم کصعود الناس من الاسفل الی الاعلی لانّ فی نزول الانسان تحولًا من المکان و رائحۃ من شقّ الانفس واللغوب و لا یمسّھم لغب و لا شق و لا یتطرّق الیہم تغیّر فلا تقیسوا نزولھم وصعودھم بأشیاء أُخرٰی۔ بل نزولھم و صعودھم بصبغ نزول اللّٰہ و صعودہ من العرش الی السماء الدنیا۔ لان اللّٰہ أدخل وجودھم فی الایمانیات و قال: 33۔۱؂ فآمنوا بنزولھم و صعودھم و لا تدخلوا فی کنھھما۔ ذٰلک خیرٌ و اقرب للتقوٰی۔ و قد وصفھم اللّٰہ بالقائمین والساجدین و الصافّین والمسبحین والثابتین۔ ترجمہ: دو خصم کہ در رائے تخالف دارند۔ یکے نظیرے بہ ثبوت واقعۂ خود در دست دار د و آن دیگر از نظیرے تہیدست است۔ ازین دو کدام برصواب و صدق باشد بدیدۂ انصاف نگاہ فرمائید۔ اے مردمان از خدا بترسید و دنبال گروہ کجروگام نزنید وگفتار حضرت مصطفےٰ( صلی اللہ علیہ وسلم) بخاطر در آرید۔ من بجہت فصل قضیہ ہائے کہ ہنوز غیر منفصل بود حاکم عادل آمدہ ام۔ شہادت مرا پزیر فتاری کنید و مرا علمے دادہ اند کہ شمارا دادہ نشدہ و نہ خواہند داد۔ واگر شمادر امر من شک می آرید بیائید کہ خداوند قوی قادر درمیان ما وشما حکم کند۔ زیرا کہ او باصادقان است می شنود و می بیند۔ اوتعالیٰ ہم درین وقت مرا بشارت داد و ُ گفت اے عیسیٰ زودست کہ ترا نشانہائے بزرگ خود بنمایم۔ اکنون درست و راست تر ازین فصل چہ خواہدبود