و بشرنی بفتوحات من عندہ۔ و تائیداتٍ من جُندہٖ۔ و قال لا تخف انّنی معک۔ وماشٍ مع مشیک۔ انت منی بمنزلۃ لا یعلم الخلق وجدتک ما وجدتک۔ انی مھین من اراد اھانتک۔ و انی معین من اراد اعانتک۔ انت منی و سرّک سرّی و انت مرادی و معی انت وجیہ فی حضرتی۔ اخترتک لنفسی۔ ھذا مابشرنی ربی وملجأی عند اَرَبی و واللّٰہ لو اطاعنی ملوک الارض کلھم و فتحت علی خزائن العالم کلھا ما اسرّنی کسروری من ذالک۔ رب انّی مُلِءْتُ من آلائک و اُشرِبت من بحار نعمائک۔ ربّ بلّغ شکرِی الٰی اَرْجاءِ سماءِک۔ و تعالِ وادخُل فی قلبی بجمیع ضیائک۔ انی اٰثرتک و رسولک علی سواک وانسلخت من نفسی و جئت راغبًا فی رضاءِک۔ ولک ھذہ اشعاری و انت محبوبی و شعاری و دثاری۔ ننگ و نام و عزّتِ دُنیا ز دامان ریختیم یار آمیزد مگر با ما بخاک آمیختیم دل بدادیم ازکف وجان در رہے انداختیم و از پئے وصلِ نگارے حیلہ ہا انگیختیم ثم استانف قِصتی الاولٰی وغصتی العظمٰی ان العلماء ما وجدوا من سھمٍ الا رموا الیّ۔ و ما من بلاءٍ الّا انزلوا علیّ۔ و امطروا علیّ بھتانات لا اصل لھا و لا اثر۔ و لم یغادروا فی ذمی نظم و لا نثر۱؂۔ فلما رئیت تباعدھم عن الصواب و تصاعدھم فی الارتیاب۔ لم اجِدْ بُدًّا من تالیف ھٰذا الکتاب فکتبتھا بدموع سائلۃ۔ و حسراتٍ شائلۃٍ۔ و بذلت جھد نفسی لازالۃ ۱؂ اشارہ است بنظم منشی سعد اللہ صاحب دربدگوئی ودشنام دہی وغیرہ صاحبان و نثر بٹالوی صاحب وغیرہ مولویان