مامور با ظہار است او اگر راہ خفاگز بند عاصی نافرما نست۔ قومی ہستند کہ خفا وکتمان پیرا یہ شان باشد اگر اظہار کنند منطنہ سلب ولائت ایشان باشد چراکہ اظہار شان از جنبش نفس شان خواہد بودبہ امراللہ تعالیٰ و قومے دیگر است کہ از خود و فقس خود بکلی مسلوب اندو بعشق اظہار الہی ملببّ و معمور۔ ایشان اگرچہ بنی نیشند مگر شاں بنوت وارند۔ و مثل انبیاو براوے اصلاح خلق می آیند لا جرم بناوے کار شان بر اظہار است نہ برا خفاو ادعاوے منازل و جاہت و دعوی مقامات دلائت و بیاں معاملات ربانی و مکالمات رحمانی و کشف اسراء روحانی درحق شاں مضرت ندار ند بلکہ باعث خوشنودی مولیٰ و موجب ترقی مدارج در حق شان شجاعت عظیمی است غور فرمائند کہ ازائمہ ہدی چہ قدر کلمات فخریہ خود دور کتب ورسائل شان موجود اند۔ مثلاً تالیفات و قصائد سیدی عبدالقادر رضی اللہ عنہ اشعار فخریہ سید الشہد معرکہ کر بلا یان تو اتر یافتہ یشوند و چنداں ازیں جنس کلمات پر ہسقندکہ نتواں نہفت ہمچیں جا بجا ایں چنیں کلمات وایں چنیں دعادی عالیہ در کتب ایں قوم مملواند اندحاجت زیادت بیان نیست۔ وما ابرئے نفسی ان الفنس لامارۃ لمبوو الارحم ربی ہر کہ برائے اظہار چیزے مامور من اللہ باشد آن اظہار جانب مظہر حقیقی ست نہ از جانب اوبراں طعن و تشنیع بعیدا ز کھانے ہست کہ میدا مند کہ ایں راہ در اُمت حضرت خیر الا نام علیہ الف سلام از قدیم کشوف است وایں چنیں مردم ہمیشہ وریں امت بودہ اندر ہستند و خوا ہند بود اگر کسے بہ نسبت نحدیث بہ نعمت اللہ چیزے از آلاد نعماء کہ از حق و جل و