قومٍ ذُکروا فی آخر آیۃ من ہذہ الآیات السبعۃ۔ وکان قدر اللّٰہ کُتب من بدء الأوان۔ أنہ یقتل الرجیم المذکور فی آخر الزمان۔ ویستریح العباد من لدغ ہذا الثعبان۔ فالیوم وصل الزمان إلی آخر الدائرۃ۔ وانتہی عمر الدنیا کالسبع المثانی إلی السابعۃ۔ من الألوف الشمسیّۃ والقمریّۃ۔ الیوم تجلّی الرجیم فی مظہرٍ ہو لہ کالحُلل البروزیۃ۔ واختتم أمر الغی علی قوم اختتم علیہ آخر کلم الفاتحۃ۔ ولا یفہم ہذا الرمز إلَّا ذو القریحۃ الوقّادۃ۔ ولا یُقتل الدجّال إلَّا بالحربۃ السماویۃ۔ أی بفضلٍ من اللّٰہ لا بالطاقۃ کہ در آخر آیت ایں سورہ ذکر آنہا است۔ و تقدیر خدا چنیں بود کہ آں دجال رجیم یعنی کشتنی در آخر زمانہ کشتہ خواہد شد۔ و مردم از گزیدن ایں مار در امن خواہند آمد۔ پس امروز زمانہ تا انتہائے دائرہ خود رسیدہ است۔ و عمر دنیا ہمچو ہفت آیت سورہ فاتحہ بر ہزار ہفتم رسید۔ وایں ہفت ہزار بحساب شمسی و قمری است۔ امروز آں شیطاں قومے را مظہر خود گرفتہ است بطور بروز۔ و امر گمراہی بر قومے ختم شد کہ ذکر آں قوم در آخر کلمہ سورہ فاتحہ است و ایں امر را کسے فہمد کہ طبیعت تیز می دارد۔ و دجال را کسے نتواند کشت مگر بحربہ سماوی۔ اے بفضل الہٰی غلبہ برو خواہد شد نہ بطاقت