أنہ یشیر إلی أن العدا لا یقدرون علیہ۔ و لا یأتون بمثلہ ولا کصفتیہ۔ وکانت ہذہ البشارۃ من اللّٰہ المنّان۔ فی العشر الآخر من رمضان۔ الذی أنزل فیہ القرآن۔ ثم بعد ذالک کُتب فیہ ہذا التفسیر۔ بعون اللّٰہ القدیر۔ ربّ اجعل أفئدۃ من الناس تہوی إلیہ۔ واجعلہ کتابًا مُبارکًا وأنزل برکات من لدنک علیہ۔ فإنّا تو۔کلنا علیک۔ فانصرنا من عندک وأیّدنا بیدیک۔ وکفّل أمرنا کما کفلتَ السابقین من الصالحین۔ واستجب ہذہ الدعوات کلہا و إنّا جئناک متضرعین۔ کہ خدا دریں الہام ایں اشارت کردہ است کہ ایشاں براں قادر نخواہند شد۔ و مثل آں نتوانند آورد نہ در بلاغت نہ در حقائق سورہ فاتحہ و ایں بشارت در عشرہ آخری از رمضان بود کہ ماہ نزول قرآن است۔ باز بعد زیں ایں تفسیر نوشتہ شد بمدد خدائے قادر۔ اے خدا بعض دِلہا را سوئے ایں تفسیر مائل کن و ایں را کتابے مبارک بگرداں۔ و از نزد خود بریں برکات نازل کن زیرا کہ ما بر تو توکل کردیم۔ پس مدد ما از جانب خود کن و بہر دو دستِ خود در تائید ماباش و متکفل امر ما شو ہم چنانکہ متکفل امر گزشتگان از نکوکاران بودہ۔ وایں ہمہ دعاہائے ما قبول فرما و ما بحالت تضرع پیشِ تو آمدیم۔