والحَصات۔ ومن الفسق والمعصیۃ إلی العفّۃ والتقات۔
ومَن أنکرَہم فقد ضیَّع نعمۃ عُرِضتْ علیہ۔ وبعُد مِن
عین الخیر وعن نورِ عینَیْہ۔ وإن ہذا القطع أکبر
من قطع الرحم والعشیرۃ۔ وإنہم ثمرات الجنۃ فویل
للذی ترکہم ومالَ إلی المِیرۃ۔ وإنہم نور اللّہ و
یُعطَی بہم نورٌ للقلوب۔ وتریاق لسمِّ الذنوب۔ وسکینۃٌ
عند الاحتضار والغرغرۃ۔ وثباتٌ عند الرحلۃ وترکِ
الدنیا الدنیّۃ۔ أ تظنُّ أن یکون الغیر کمثل ہذہ
الفءۃ الکریمۃ۔ کلَّا والذی أخرجَ العذق من الجریمۃ۔ ولذالک علّم اللّہُ ہذا الدعاء مِن غایۃ الرحمۃ۔
و عقلمندی و از فسق و معصیت سُوئے عفت و پرہیزگاری
و ہر کہ انکار او شاں کرد پس ضائع کرد آں نعمت را کہ برو پیش کردند و دُور
شد از نیکی و از بینائی چشم خود۔ و ایں قطع تعلق از قطع رحم
و قبیلہ بزرگ تر است۔ و ایشاں میوہ ہائے بہشت اند پس وا ویلا برانکہ
اوشانرا ترک کرد و سوئے قوت لا یموت مائل شد و ایشاں نور خدا ہستند چہ بوسیلہ
او شاں دِل ہا را نور مے دہند و برائے زہر گناہاں تریاق می بخشند و بدو شاں سکینت دادہ
می شود در وقت جان کندن و ثابت قدمی در وقتِ کوچ و ترکِ دُنیا
آیا گمان می کنی کہ غیرے ہمچو ایں گروہے بزرگ
باشد ہرگز نیست قسم بخدائے کہ نخل را از خستہ مے بر آرد
و از بہر ہمیں خداتعالیٰ ایں دعا از غایت رحیمیت تعلیم داد