بالموافقۃ التامۃ وبنفیِ التفرقۃ۔ وبالتوبۃ إلی اللّٰہ والابتہال والدعاء وعقدِ الہمۃ۔ ثم لما کان طریقُ طلب الہدایۃ والتصفیۃ لا یکفی للوصول مِن غیر توسُّل الأئمّۃ والمہدیّین من الأُمّۃ۔ ما رضِی اللہ سبحانہ علی ہذا القدر من تعلیم الدعاء ۔ بل حث بقولہ’’صِراطَ الَّذِینَ‘‘علی تحسُّس المرشدین والہادین من أہل الاجتہاد والاصطفاء من المرسلین والأنبیاء ۔ فإنہم قوم آثروا دار الحق علی دار الزور والغرور۔ وجُذبوا بحبال المحبّۃ إلی اللہ بحرِ النور۔ وأُخرجوا بوحیٍ من بموافقت تامہ و نفی تفرقہ و بہ رجوع کردن سوئے خدا و تضرع و عقد ہمت باز چوں طریق طلب ہدایت و تصفیہ کفایت نمی کند برائے وصول بغیر توسّل آئمہ و ہدایت یافتگان از امت راضی نشد او سبحانہ بریں قدر از دعا باز ترغیب داد بقول خود صراط الذین سوئے تلاش کردن مرشدان و ہادیان و از گروہ برگزیدگان از مرسلان و انبیاء۔ چرا کہ آں قومے است کہ اختیار کردند خانہ راستی را بر خانہ دروغ و غرور و کشیدہ شدند برسنہائے محبت سوئے خدا کہ دریائے نور است و خارج کردہ شدند بوحی الہٰی