ومرعاہا کالہجرۃ۔ وإلقاء الجران فی الحضرۃ۔ إنہم قومٌ لا یتمضمض مقلتہم بالنوم۔ إلَّا فی حبّ اللّٰہ والدعاء للقوم۔ وإن الدنیا فی أعین أہلہا لطیف البُنیۃ ملیح الحِلیۃ۔ وأمّا فی أعینہم فہی أخبث من العذرۃ۔ وأنتن عن المَیْتۃ۔ أقبلوا علی اللّٰہ کل الاقبال۔ ومالوا إلیہ کل المیل بصدق البال۔ وکما أن قواعد البیت مقدّمۃ علی طاقٍ یُعقد۔ ورواق یُمہّد۔ کذالک ہؤلاء الکرام مقدّمون فی ہذہ الدار علی کل طبقۃ من طبقات الأخیار۔ وأُرِیتُ أن أکملہم و ترک کردن آب دنیا و چراگاہ دنیا ہمچو ہجرت و انداختن پیش کردن در حضرت باری۔ آں قومے است نہ در آورد پیغولہ چشمِ شاں خواب را مگر در حبّ خدا و دعا برائے قوم و دنیا در چشم اہل او لطیف بُنیہ است و ملیح حلیہ اوست۔ مگر در چشم شاں پس خبیث تر از گندگی و بدبوتر از مردار است۔ توجہ کردند سوئے خدا کامل توجہ و میل کردند سوئے او ہمہ میل بصدق دِل و چنانکہ قاعدہ ہائے بیت مقدم اند بر طاق ہائے کہ ساختہ می شوند و از پردہ ہائے بیروں کشیدہ از عمارت۔ ہم چنیں ایں بزرگان مقدم اند دریں خانہ دنیا بر ہر طبقہ از نیکاں و من از کشف در یافتہ ام کہ