أیہا الأناس! إن ’’آتم‘‘ ماتَ، وبازی الحق علی الباطل خاتَ، فَارْقُوا
علٰی ظَلْعِکم واذکروا الأموات، وتوبوا مسترجِعین۔ وإن التقویٰ
لیس فی لِمَّۃٍ مَشیطۃ، ولُحًی طویلۃٍ، وکِعابٍ مکشوفۃٍ، وعمائم ملفوفۃ،
وشوارب مقطوعۃ، ورسوم مجموعۃ، إنما التقویٰ فی اختیار الصواب
بعد الخطاء، والرجوع إلی الحق بعد الإدراء ، والالتیاع بذکر أیام الإباء،
والتناہی عن القوم المفسدین، وترکِ بخل النفس وکبرہا للّٰہ ربّ
العالمین۔ وإن الأتقیاء یُسَرّون بقبول الحق کسرورہم بلقاء الفٍ لقِی
بعد الفقدان، أو حصولِ مرام تأتّٰی بعد الحرمان، وإذا ذُکّروا فیتذکرون
متواضعین۔ فأحسِنوا النظر فی الأعمال، أتجدون تقواکم کمثل ہذہ
الأمثال؟ ما لکم لا تتناہون عن الفساد، ولا تہولکم تہاویلُ المعاد؟
اے مردمان بہ تحقیق آتھم بمرد۔ وباز حق بر باطل بحملہ تمامتر افتاد۔ پس برنفس خود
نرمی کنید ومردگان را یادکنید۔ وبانّا للہ گفتن توبہ کنید۔ و تقویٰ درین امر نیست
کہ موہائے خود را بشانہ مصفا دارید۔ وریشہارا در از بگذارید۔ وکعبین برہنہ ودستارہا خوب پیچیدہ
وبروت بریدہ۔ وہمہ رسوم ظاہری اسلام در نفس خود جمع کردہ شوند۔ بلکہ حقیقت تقوی این است
کہ بعد از خطا ثواب را اختیار کنید۔ وبعد از آگاہا نیدن سوئے حق رجوع فرمائید۔ وایام سرکشی را یاد کردہ
غمگین شوید۔ واز مفسدان دور نشینید۔
وپرہیز گاران بقبول حق چنان خوش می شوند کہ بدیدن دوستے خوش میشوند کہ بعد از
گم شدن ملاقات کرد۔ یا مثل شخصے خوش میشوند کہ بعد از نومیدی مقصود خود را یافت۔ وچون یاد دہانیدہ شوند بتواضع یادمی آرند۔ پس در اعمال خود نیکو نظر کنید۔ آیا شما پرہیز گاری خود را مانند این مثال ہا می یابید۔ چہ شد شمارا کہ از فساد باز نمی آئید۔ وخو فہائے سخت قیامت شمارا نمی ترساند