ربِّ، وإن کنتَ تعلم أن ہذہ الکلمات کلماتک وَمِنَ الإلہامات، وَلَسْتُ
بکاذبٍ عندک بل أنت بعثتَنی عند ظہور الفتن والبدعات، فعذِّبِ
الذین کفّرونی وکذّبونی ثم حضروا الیوم للمباہلۃ، ولا تُغادِرْ منہم نفسًا سالمۃً
إلی السنۃ الآتیۃ، وسلِّطْ علی بعضہم الجُذام، وَعَلٰی البعض
الآلام، وأنزِلْ عَلٰی أَبْصار بعضہم بلاءًا، وسلّط علی البعض صرعًا
وفالِجًا واستسقاءً، أو داءً آخر أو توفہم معذَّبین۔
وابْتَل بعضہم بموت الأبناء والأحفاد والأَخْتان، و
الأزواج والأحباب والإخوان، وعلیکم أن تقولوا آمین۔
فإنْ یبق أحد منکم سالمًا إلٰی سَنۃٍ فأُقِرّ
بأنی کاذب وأجیئکم بعجزٍ وتوبۃ، وأحرق کتبی وأشیع ہٰذا الأمر بخلوص نیّۃ،
و اے خدائے من اگر میدانی کہ این کلمات کلمات تو ہستند۔ و من نزد تو
دروغ گو نیستم۔ بلکہ تو بروقت ظہور فتنہ ہا وبدعت ہا خود مرا معبوث کردی۔ پس آنان را
معذب کن کہ مرا کافر قرار دادند وتکذیب من کردند۔ باز امروز برائے مباہلہ حاضر شدند۔ و ازیشان تا
سال آیندہ یک نفس سلامت مگذار۔ و بر بعض شان جذام را مسلط کن و بر بعض
دردہا۔ وبرچشم ہائے ایشان بلائے نازل کن۔ وبربعض مرض صرع
و فالج و استسقا یا مرضے دیگر مسلط کن وبعض را بعذاب موت بمیران۔
و بعض را بموت پسران و پسرانِ پسران و دامادان و زنان و محبوبان و برادران
مبتلا کن و بر شما خواہد بود کہ شما آمین بگوئید۔
پس اگر یکے ہم از شماتا سالے باقی ماند پس من اقرار خواہم کرد کہ من دروغگو ہستم وبعجز وتوبہ پیش شما بیایم۔ وکتاب ہائے خود را بسو زانم۔ واین امر را بخلوص نیت شائع کنم